„Wdzięczność zaczyna się tam, gdzie kończy się żal.”
Czy zastanawialiście się kiedyś, za co można być wdzięcznym w swoim obecnym życiu?
Ja nie — aż do dzisiaj.
Zawsze wracałam do przeszłości i szukałam błędów: swoich, moich rodziców, wszystkiego, co poszło nie tak, jak powinno. Dlaczego nie ukończyłam tej szkoły? Dlaczego nie poszłam do tamtej pracy? Dlaczego z niej odeszłam? Co było powodem? Kto był powodem moich decyzji? Dlaczego moje życie nie toczy się tak, jak powinno? Co robię nie tak?
Tysiące pytań dotyczących przeszłości.
Dzisiaj zdałam sobie sprawę, że powinnam odpuścić przeszłość i zająć się dniem dzisiejszym. Przeszłości nie zmienię, ale mogę zmienić przyszłość. Postanowiłam powitać dzień z nową energią, z nowym „ja”. Chcę zauważać rzeczy ważne — powiedziałabym, że najważniejsze w moim życiu.
Oddech. Nigdy nie zastanawiałam się nad tym, że oddycham, bo przecież to takie naturalne. A jednak jest jedną z najważniejszych czynności w moim życiu. Niby oczywistość, a nigdy nie przyszło mi do głowy, żeby być wdzięczną za to, że oddycham. Sukces, zakup, podwyżka, wakacje — to się widzi, czuje, docenia. Ale oddech… był dla mnie zbyt naturalny, żeby zwracać na niego uwagę. A przecież dzięki temu, że oddycham, jestem tutaj.
Dzięki oddechowi wstaję codziennie z łóżka, miziam mojego rudzielca, zaparzam kawę i podziwiam przyrodę. Robię tysiące rzeczy tylko dzięki tej prostej czynności. Wdzięczność — to jedyne słowo, które przychodzi mi do głowy, kiedy myślę o tym, że mogę oddychać.
Postanowiłam być wdzięczna za rzeczy małe, a jednocześnie ogromne.
Dzięki temu, że oddycham, jestem tutaj — myślę, piszę. Gdyby nie oddech, nie byłoby mojej przeszłości, teraźniejszości ani jutra. Nie odczuwałabym radości, smutku, bólu. Nie czułabym nic.
Mój oddech jest moim największym sukcesem, moją pasją, czymś, co lubię robić. Niby prosta, niezauważalna czynność, a jednak bezcenna.
Postanowiłam, że codziennie rano po przebudzeniu będę dziękować za to, że oddycham. Tak — dziękować, bo jest za co.
Każde narodziny zaczynają się od oddechu, więc każdy nowy dzień jest jak narodziny. Każdy nowy dzień to niezapisana kartka. Każdy nowy dzień to początek historii mojego życia, którą układam na nowo. Każdy nowy dzień od dzisiaj to dla mnie wdzięczność za ODDECH i radość posiadania tej umiejętności.
A więc: Dzień dobry, nowy dniu. Dziękuję za to, że oddycham i że jestem tutaj.
Może to nie jest wielka zmiana, ale dla mnie jest ważna. I chcę ją pielęgnować każdego dnia.
Zostawiam was z tą myślą — może i Wy znajdziecie dziś coś, za co możecie być wdzięczni.
