Menopauza to dla mnie kolejny rozdział książki pod tytułem „Życie kobiety”. Codziennie zapisuję nową kartkę, a co jakiś czas kończę jakiś rozdział i zaczynam następny. Tak było z menopauzą — bo przecież kiedyś minie i znów nie będzie o czym pisać.
Temat jest świeży, bo wszystko zaczęło się około trzech lat temu. Początki były niewinne: spóźniony okres, czasem jego brak, napięcie, mrowienia, zły nastrój, chwilowa amnezja. Ale później… później przyszło z grubej rury. Jakby wszystko się zmówiło. Przez chwilę naprawdę myślałam, że ktoś rzucił na mnie urok.
Wybuchy gorąca, poty, bóle dosłownie wszystkiego, wieczne zmęczenie, zapominalstwo, nietrzymanie moczu, a na końcu stany depresyjne. Nie wiem, ile kobiet tak ma, ale ja dostałam wszystko ze zdwojoną mocą.
Myślę, że powodem tego „turbo doładowania” był stres związany z innym wydarzeniem w moim życiu. W czasie, gdy zaczynała się u mnie menopauza w lżejszej wersji, niefortunnie upadłam. Badania wykazały, że mój kręgosłup nie jest w najlepszym stanie, a mięśnie się naciągnęły.
No i masz babo placek.
Ortopeda, neurolog, kolejne badania, leki na to, leki na tamto, a do tego ciągły stres, jak będę dalej funkcjonować. Stres + trauma + menopauza = mieszanka wybuchowa.
Im więcej googlowałam, czytałam, szukałam nowych specjalistów, tym było gorzej. A im gorzej było, tym bardziej szukałam. Koło zamknięte.
W końcu popadłam w depresję. Całe dnie spędzałam w łóżku. Bolało mnie całe ciało i cały umysł — jeśli można to tak nazwać. Na toaletce zamiast kosmetyków stały tabletki, plastry, żele, maści, suplementy. Nic nie działało. Nie potrafiłam sobie sama z tym wszystkim poradzić, więc dołączył kolejny specjalista — psycholog.
Byłam zła na wszystkich lekarzy. Myślałam, że ukrywają przede mną złoty środek, a faszerują mnie tabletkami, bo mają z tego prowizję. Czułam brak empatii z ich strony. Czułam, że powinni wrócić do przysięgi Hipokratesa.
Po jednej z sesji psycholog powiedziała: „Dakota, spróbuj wziąć urlop od dotychczasowego życia.”
Krew mnie zalała. Jaki urlop! Od bólu? Urlop to przyjemność, a nie tabletki i cierpienie. Dziś wiem, że miała na myśli coś zupełnie innego, ale wtedy mój umysł był w takim chaosie, że odebrałam to na opak.
Pewnego dnia, googlując, trafiłam na medytację. To był początek mojego zdrowienia.
Nie od razu. Początki były trudne — nie potrafiłam skupić się na oddechu, uciekałam myślami, czasem medytacja mnie denerwowała. Ale wracałam. Jest coś w medytacji, co wciąga.
Dzięki niej wyszłam z traumy. Zajęło mi to dużo czasu, ale poukładałam sobie w głowie to, co było nie moje, nieuporządkowane, nowe. Nie chcę powiedzieć, że wszystko znikło — nie. Po prostu zaczęłam akceptować te nowości. Dzięki temu mam mniej stresu, mniej bólu i więcej zrozumienia dla samej siebie. Dziś wiem, że to wszystko było procesem. Trudnym, bolesnym, ale prowadzącym mnie do miejsca, w którym zaczęłam odzyskiwać siebie.
W kolejnych wpisach opowiem szerzej, jak radzę sobie na co dzień. Zapraszam Was do dzielenia się swoimi doświadczeniami — chcę poczuć, że nie jestem sama. Chcę poznać Wasze sposoby na radzenie sobie w Waszych nowych rozdziałach życia. Razem naprawdę możemy zmienić nasze życie, bo menopauza jest jednym z tych rozdziałów, które najlepiej przechodzi się w grupie, w rozmowie, w wymianie doświadczeń.
