Bez względu na to, jak źle jest dzisiaj. Jutro zawsze jest nowy dzień.
O złych dniach, czarnych myślach i małym terapeucie na czterech łapach.
Dzisiaj wstałam rano już z kłębkiem złych myśli. Praktycznie do godziny 15:00 nie potrafiłam logicznie myśleć. Dopadł mnie jeden z tych dni, których nie cierpię. Taka bezsilność w rozumowaniu, a myśli kłębią się wokół mnie jak burzowe chmury.
Myślę, że są to jedne z najgorszych momentów w moim życiu. Z jednej strony coś mówi mi: „Wstawaj, bierz się do roboty”, ale ciało i rozum jakby się zmówiły i odmawiają posłuszeństwa. W takich chwilach chcę tylko leżeć i użalać się nad sobą. Do tego ta niekończąca się walka z myślami.
Jedna medytacja wdzięczności, druga, żeby się wyciszyć, trzecia, żeby znaleźć siłę… i nic.
Najważniejsze dla mnie jest wtedy wstać. Podnieść się, ubrać, przypomnieć sobie, za co jestem wdzięczna. Zmotywować samą siebie. To wymaga ode mnie ogromnej siły.
Nawet kiedy już uda mi się wstać, te dręczące myśli wciąż są obecne i nieustannie muszę z nimi walczyć. A potem znów wracam do łóżka.
I nagle pojawia się on.
Chyba wie, że go potrzebuję. Zagląda do pokoju. Tupocze tymi małymi łapkami tam i z powrotem tak długo, aż zaczynam go dostrzegać.
Patrzę wtedy na tę rudo-białą kulkę futra, która co chwilę przychodzi, turla się i skutecznie przeszkadza mi w dobijaniu samej siebie.
Ile w tej małej istocie jest radości. Radości tak szczerej i prawdziwej.
Czasem zastanawiam się, czy on kiedykolwiek ma zły dzień.
Malutki Jack Russell, terapeuta z ogromnym darem. Nigdy nie odpuszcza. Kto ma tę rasę psa, ten wie, że Bóg obdarzył te zwierzęta odwagą, radością i nieustanną chęcią do zabawy.
I wtedy dzieje się mały cud.
Moje myśli skupiają się na nim, a właściwie na piłeczce, którą specjalnie wcisnął pod łóżko i od dwudziestu minut skomli, żebym ją wyciągnęła.
Nawet gdybym bardzo chciała jeszcze trochę po użalać się nad sobą, po prostu się nie da w takich warunkach.
W końcu wstaję, sięgam po piłeczkę, a on już czeka w gotowości na przedpokoju, ciekawy, dokąd poleci jego zabawka.
Wiem, że jeśli rzucę ją ze złością, zaraz do mnie wróci z nią z powrotem. Jeśli ją schowam, też nie odpuści i będzie jej szukał, kompletnie nie zwracając uwagi na to, że chciałabym jeszcze przez chwilę robić z siebie ofiarę losu.
Więc nie mam wyjścia.
Muszę spokojnie odłożyć piłeczkę, bez rzucania, pójść do kuchni i zrobić sobie kawę.
Wtedy on bierze swoją zabawkę i idzie za mną, bo wie, że zaraz dostanie przysmaki i pójdzie do ogrodu.
Cóż więcej mogę napisać?
Mam kompana do spacerów, przyjaciela i anioła stróża moich depresyjnych stanów.
Postaram się kiedyś nagrać mojego małego terapeutę, żebyście sami mogli przekonać się, jak to działa.
Mam nadzieję, że każdy z Was ma kogoś takiego. Chętnie usłyszę Wasze historie.
Dzielenie się z Wami moim dniem sprawia mi ogromną radość.
Dziękuję, że jesteście ze mną.
