Kiedy przestaję walczyć ze sobą

Cudownie jest żyć z myślą, że jestem wystarczająca.

Kiedy budzę się z tą właśnie myślą, mój dzień jest inny.

Jestem zwyczajnie szczęśliwa.

Co prawda muszę nad tym trochę popracować, bo takie myśli nie przychodzą same zaraz po otwarciu oczu. Więc zamiast zrywać się z łóżka, otwieram oczy i mówię sobie w myślach, że to będzie piękny dzień i że jestem wystarczająca taka, jaka jestem.

Później wstaję, jem śniadanie, piję herbatę, patrzę przez okno i podziwiam zmiany, jakie każdego dnia zachodzą w naturze. Próbuję dostrzec wszystko: opadające liście, kropelki rosy na trawie, kołyszące się pióropusze trawy pampasowej. Wszystko to, czego zwykle się nie dostrzega i nie docenia.

To jest moje kilka minut z pozytywnym patrzeniem na to, co dzieje się wokół mnie. Bez telefonu, bez laptopa i bez pośpiechu.

Jeśli jednak zerwę się z łóżka w pośpiechu, spojrzę za okno, a moją pierwszą myślą będzie: „Znowu pada”, kiedy zaczynam swój dzień z telefonem i wpycham do głowy cały ten natłok informacji, rolek i innych treści, to mój dzień już nie jest taki, jaki chciałabym, żeby był.

Jest od rana nie mój.

Kiedyś wszystkie poranki były dla mnie cudowne, a to dziwne, bo często wstawałam niewyspana. I nie wiem, na ile za to wszystko odpowiada telefon, internet, a na ile menopauza.

A może to ani jedno, ani drugie, ani trzecie. Może powodem jest czas.

Tego czasu mam naprawdę dużo. Na tyle dużo, że marnuję go na zastanawianie się nad wszystkim, na przyglądanie się sobie i swojemu życiu, porównywanie się do innych, ale bez pozytywnych skutków tej autodiagnozy.

Wyszukuję braki w urodzie, w związku, w życiu. Same negatywy.

Kiedyś było inaczej.

Rano pobudka, szybka kawa pomiędzy robieniem śniadania dla rodziny a poranną toaletą. Nie było czasu zastanawiać się nad tym, czy jestem wystarczająca, bo zwyczajnie czułam się potrzebna.

Śniadanie, podwiezienie dzieci do szkoły, pranie, sprzątanie, obiad, odbiór dzieci, odrabianie lekcji. Wspólne chwile, jakaś bajka, planszówka, badminton albo rowery. Kolacja, kąpiel, szykowanie ubrań na następny dzień.

I koniec. Padałam.

Mogłabym nawet powiedzieć, że nie wystarczało czasu dla mnie samej.

Teraz jest inaczej.

Dzieci wyfrunęły z gniazda i mają swoje życie.

Jestem z nich bardzo dumna.

Teraz niby też wykonuję tę samą pracę, ale z większym zapasem czasu, bez ciągłego patrzenia na zegarek.

I rozmyślam w wolnych chwilach, może nawet za dużo, o tym, czy w przeszłości zrobiłam wszystko dobrze, czy coś mogłam zrobić lepiej.

Stoję przed szafą i zastanawiam się, co ubrać.

Dłużej przyglądam się sobie. Dostrzegam swoje niedoskonałości, widzę zmarszczki, cellulit na nogach. Szukam w internecie złotych środków, diet i kosmetyków. Próbuję ułożyć sobie plan dnia.

I może to wcale nie jest skutek menopauzy, tylko zwykłej nudy.

Myślę, że to właśnie ten nadmiar czasu mnie dobija.

Może menopauza to tylko uderzenia gorąca i zanikanie miesiączki, a wszystko inne to historie tworzone przez mój umysł, które biorą się z nadmiernego dokarmiania go informacjami z internetu, telewizji i z nudy.

Bo przecież przez całe moje życie doświadczałam chwil wzruszenia, chwil złości i chwil załamania. Nieraz zdarzyło mi się pojechać do sklepu i zapomnieć czegoś kupić. Nieraz powiedziałam, że położyłam coś właśnie tutaj, a potem nie mogłam tego znaleźć.

Tylko nie miałam czasu o tym rozmyślać. Rozdrapywać tego, grzebać w tym i doszukiwać się przyczyn.

To wszystko towarzyszyło mi przez całe życie, ale nie analizowałam tego ani z lekarzem, ani z AI, ani nie szukałam złotych środków w Google.

Po prostu nieświadomie wypełniam pustkę, skupiając się tylko na negatywnych stronach życia.

A co, jeśli to zmienię?

Jeśli zaakceptuję to, co jest, kim jestem i jak wyglądam?

Wierzę, że to może się udać.

Może szczęście nie polega na tym, żeby stać się kimś innym. Może zaczyna się wtedy, gdy uznamy, że już dziś jesteśmy wystarczający. Na dzisiaj to tyle, kochani.

Tyle wystarczy.

Pozdrawiam Was serdecznie i dziękuję, że zaglądacie tutaj. Jeśli macie podobne przemyślenia lub zupełnie inne teorie, podzielcie się swoimi myślami.

Życzę Wam pięknego dnia.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Przewijanie do góry